Yazmayalı neredeyse dört yıl olacakmış. Elbette buraya yazmayalı. Oysa ben her gün yaprak yaprak yazarak zaten kendimi, kendime anlatıyorum. Fakat size anlatmaya üşenmişim bu sürede belli ki.
Buraya son yazdıklarıma girdim şöyle bir baktım. Neler yazmışım diye. Nasıl yazmışım diye. Nasıl biriymişim diye. Nelere güler, nelere ağlar, nelere kafayı takarmışım diye. Yazmak böyle bir şey, yazdığınız bir şeyi tekrar okuduğunuzda o zamanki halinizle tekrar sohbet etmiş olursunuz, okuyanlar sizin o zamanki halinizi tanımış olur. Fotoğraf albümüne bakmak gibi bir şey. Fotoğraflara bakınca ne kadar değiştiğimizi, ne kadar büyüdüğümüzü, ne kadar yaşlandığımızı görürüz. Yazılarımıza bakınca da düşlerimizin, düşüncelerimizin, kendimizi ve dünyayı algılayışımızın ne kadar değiştiğini, ne kadar büyüdüğünü, ne kadar yaşlandığını görürüz.
Kısa ömrüm için uzun olan bu aradan sonra bakıyorum söylediklerime, yazdıklarıma ne kadar da kabıma sığmıyormuş, ne kadar da kendime güveniyormuşum. Şimdi kendimi bu şekilde ifade edemem gibi geliyor, eskisi gibi net konuşamam, iddialı olamam gibi geliyor. Bunun sebebi büyümek olabilir, bunun sebebi hayatla nihayet tanışmış olmak ve kanatlarımın biraz biraz budanmış olması olabilir.
Son yazımdan sonra anne oldum, Afrika’ya taşındım, yüksek lisansı bitirdim, doktoraya başladım, öğretmenliğe geri döndüm. Yüksek lisanstaki ilk dersimizde Talat Hoca "Sümeyye Hanım siz hiç durmaz mısınız?" diye sormuştu. Huriye Merve de benim için şey der "Biz hayatı, hayat Sümeyye'yi kovalıyor." Evet hayatı kovalıyorum ve üstelik bir düztabanken. Ne kadar yorgun olduğumu varın siz düşünün. Şikayet etmiyorum asla, sadece yani birazcık da olsa ne kadar zorlandığım bilinsin istiyorum. Neleri başardığımı fark etmenizi istiyorum. Çünkü ben bunca yorgunken en azından bu yorgunluğuma değdiğini bilmek, bunun bana söylenmesini istiyorum. Hadi hep bir ağızdan "Helal sana be sümeyye".
Her bir basamağa dair (annecilik, afrikacılık ve öğretmencilik oyunlarım hakkında) elbette yazı yazacağım ama bu yazı benim çokça değiştiğimi size haber verecek olan yazıdır(belki de öyle zannediyorumdur) ve nihayet yazmaya devam edecek olmamın müjdesidir. Bu yazıyı her şeye rağmen hâlâ birilerinin okuyacağını düşündüğüme ve devamının geleceğini müjde olarak duyurduğuma göre yine de kanatlarımda o kadar da budanmamış beni havalandıracak tüyler var demek ki :) Haydi bakalım bismillah!
Helal sana be Sümeyye 👏
YanıtlaSil