Bir varmış bir tane daha varmış…
Çoook çoook eski zamanlarda iki kuş yaşarmış.Hafifçe iri olanın
adı Cesur, hafifçe minik olanın adı Zarif’miş. Cesur, cesur olduğundan diyardan
diyara uçar bir türlü bir yere bağlanamazmış. Zarif’se bir yeri vatan belledi mi
ayrılamazmış asla.
Bir gün gelmiş bu iki kuşun yolları kesişmiş. Birlikte şakıyıp
birlikte uçmuşlar.. Cesur zarifleşmiş, Zarif cesurlaşmış zamanla. Yani bu iki
kuş birbirine aşık olmuş.
Cesur’un göç zamanı gelmiş, bahar geliyor ya. Cesur cesaret
vermiş Zarif’e “gel benimle yeni diyarlara!” demiş, cesur ya. Zarif kıramamış
sevdiğini kabul etmiş, zarif ya.
Uçmuşlar da uçmuşlar. Konmuşlar tekrar uçmuşlar. Zarif
hayran kalmış gökyüzünün hiç görmediği mevsimlerine. Yine uçmuşlar çok
uçmuşlar, bir türlü varamamışlar. Okyanuslar aşmışlar yine de konamamışlar.
Yorgun düşmüş Zarif. Alışık değil ya… Hastalanmış galiba,
grip olmuş.
Cesur sevdiğinin bu haline çok üzülmüş ancak elinden bir şey
gelmezmiş. Ay da geçmiş ama Zarif günden güne daha da süzülmüş daha da
incelmiş. Ama Cesur’un artık gitmesi gerekirmiş göçmen ya...
Zarif dayanamamış sevdiğinin bu haline ”sen git ben kalırım.” demiş zarif ya.
Cesur direnmiş gitmem demiş. Ama mecbur ya, gitmiş.
Cesur aklı sevdiğinde uçmuş da uçmuş. Aklı sevdiğinde ya
görmemiş avcıyı, düşmüş bir tuzağa. Almış bunu avcı götürmüş de götürmüş. Sonunda
da varmışlar ama.
Meğer avcı Zarif’i de yakalamış. İyileştirmiş, masal ya.
Cesur’un da yaralarını sarmış, masal ya.
Avcı, avcı değilmiş; masal ya.
Aşıklar tekrar kavuşsun diye masalcının
bahanesiymiş. Sevenler hep kavuşsunmuş, böyle dermiş masalcı. Zaten hemen de
kavuşturmuş, neden kavuşmasınlarmış zaten, sonuçta masal ya.
Ve tekrar gökyüzü onların şuh kahkahalarına kavuşmuş.
Cesur
sevdiğinden onun yapamayacağı şeyler istemekten vazgeçerek adının hakkını
vermiş.
Zarif de sevdiğini asla yalnız bırakmayacağına her koşulda yanında
olmaya söz vererek adının hakkını vermiş.
Aşk ya ferman dinlemezmiş. Böyle demiş masalcı. Gökyüzü bu
masalı Cesur ve Zarif’ten dinlermiş, insanlar da küçük bir kızdan.
Masalcı eklemiş masalın sonuna, cesaret ve zarafet versin
diye bütün aşklara, yaşarken kavuşmayı göze alabilsinler diye:
HAYAT KISA YA, KUŞLAR UÇUYOR YA !
